| 
|
Daar zit ik dan op een druilerige avond, achter mijn computerschermpje.
Beloofd om een stukje te schrijven over onze duikvakantie in de Rode Zee.
Wat een tegenstelling met ons Hollandse klimaat, hier hebben we net de
ergste storm van het afgelopen decennium achter de rug en mijn gedachten
gaan weer naar warme streken. Alle beelden zie ik nogmaals aan me voorbijtrekken,
dus het schrijven schiet zo niet erg op. Vooruit niet meer dagdromen maar
aan de slag. Het eerste probleem begint al. Hoe ga ik hier een leuk stukje
van maken zonder in superlatieven en clichés te vervallen?
|
| De benaming clubreis
is eigenlijk een beetje overdreven. Het enige dat van de club kwam was de
rekening. Maar daarnaast werden mij door de club 7 medepassagiers ter beschikking
gesteld die allen over meer of nog meer buitenlandervaringen beschikken.
Na een eerste bijeenkomst wordt het gezel(lig)schap door mijn familie goedgekeurd.
De opmerking “het leek wel
een kippenhok” van mijn echtgenote beschouw ik maar als een lichte vorm
van jaloezie. Die avond heb ik al veel geleerd. De tip om zoveel mogelijk
spullen in je handbagage mee te nemen bijvoorbeeld. Al werd die wel wat
letterlijk genomen want direct na het opstijgen helt het vliegtuig gevaarlijk
over naar de kant waar Rien zich heeft gesetteld. Gelukkig kan de piloot
nog net op tijd de juiste koers volgen. Op het vliegveld van Hurghada staat
een aardige man ons al op te wachten. Hij heeft zelfs al de visa en de rifbelasting
geregeld zodat we zonder te wachten onze bagage kunnen ophalen. Tenminste
dat dachten we tot op dat moment. Jammer dat de verpakkingskeuze van Mischa
(Samantha kan er immers niets aan doen) bij de bevrachters niet in de smaak
viel. Hij had een grote-leren-zwarte-langwerpige-plunjebaal uitgezocht.
Die mocht als bijzonder vervoer mee, of liever gezegd hij mocht niet mee.
Bijna alle bagage inclusief de duikspullen zat er in. |
| Na een clubberaad
hadden we een oplossing gevonden. Duikspullen zijn nog wel te huren en iedereen
had nog wel een onderbroek en een T-shirt over dus wat was het probleem
nog? Juist ja, de bikini zit er ook in en geen van de heren had een reserve
exemplaar meegenomen. Van de nog steeds aardige man moeten we toch echt
de bus in om te vertrekken. De bagage zou worden nagezonden. De meer ervaren
passagiers hadden hier weinig vertrouwen in maar het enige dat we nog konden
lospeuteren was de belofte op een tussenstop bij een winkeltje waar ook
bikini’s werden verkocht. Zo gezegd zo gedaan en daar bleek weer direct
een cliché. Niet alleen een bikini werd aangeschaft maar ook nog een groot
badlaken. Die koste immers maar weinig. Wat de bikini had gekost werd ons
ook na herhaald aandringen niet verteld maar ik denk dat die niet zo duur
was. Er zat immers veel minder stof aan. De busreis kon onbekommerd worden
voortgezet. Een vreemde busreis, dat wel want naarmate we verder kwamen
werd de reistijd langer. Eerst zou het drie uur duren, toen werden het er
vier en onze duikgids vertelde gelaten dat het waarschijnlijk wel zes uur
zou duren. Gelijk kreeg hij niet. Het werd nog langer zodat we uiteindelijk
om half vier aan boord waren. Veel discussie om de hutten samen te stellen
hadden we toen niet meer. |
 |
|
Inleiding Haaien
Whales Zacht Koraal |
| Om
acht uur ben ik weer uit de kooi. Vandaag gaat het gebeuren. Als ik aan
dek ga kijken breek ik bijna m’n nek over een vreemdsoortige zwarte worst.
Mooi de bagage met de echte bikini is gearriveerd. Na een lekker ontbijtje
varen we weg. De planning is duidelijk. Het bereiken van ons doel zal
twee dagen duren dus tussendoor gaan we eten, duiken, varen, eten, duiken…..Het
varen is al mooi. Het is prachtig helder water, mooi blauw en we passeren
al een paar koraalriffen. En dan de eerste duik. De gids geeft een uitleg
over het rif waar we zitten. Maar eerst wil hij onze kunsten bewonderen.
Op 10 m diepte blijft hij hangen en we moeten in buddyparen afdalen. Nu
niemand wordt teruggestuurd mogen we “onbeperkt” duiken. Met minimaal
30 bar weer aan boord. Nou als dit de omgeving voor een proefduik is dan
lust ik er nog wel een paar. |
 |
 |
Natuurlijk is het zicht geweldig, prachtige koralen zoals paddestoelkoraal
en veerkoraal. Ook staan er grote waaiers. We zwemmen tussen grote pilaren
door en komen op een soort binnenplaats met diverse uitgangen. De soorten
vissen vliegen ons al om de oren een zwart/witte koffervis, schattige
anemoonvisjes, grote groepen gele snappers en horsmakrelen allerlei soorten
koraalvlinders en ga zo maar door. Het zal nog een hele toer worden om
een beetje bij te houden welke soorten we tegenkomen. Adri wijst nog naar
een grote barracuda maar ik mis hem omdat ik denk dat hij naar een mooie
koraalwand wijst. Dom natuurlijk want duikers wijzen alleen maar naar
opvallende beesten. Na 57 minuten steken we ons hoofd weer boven water,
naar mijn gevoel veel te kort maar toch zijn we de laatste. Waarom iedereen
zo snel stopt is mij een raadsel. Vanaf de boot kunnen we de kust niet
zien maar dat weerhoudt een klein vogeltje er niet van om de boot te bezoeken,
ik ben voorlopig de enige die het ziet. Toch ben ik niet de enige geïnteresseerde
want later roept Samantha vanaf het zonnedek “René ik heb je vogeltje
gezien”. |
| Voor
de tweede duik die dag zijn we aangeland bij Dolphin Reef. Het is een
groot rif in de vorm van een banaan. We zijn afgemeerd bij de steel en
worden met de zodiac gedropt. Op commando rollen we tegelijkertijd achterover,
geen lucht in je vest zodat je meteen onderwater gaat en op 5 m diepte
moeten we onze buddy ontmoeten. Nou die is er toevallig ook zodat we samen
verder kunnen. Adri heeft besloten om de filmcamera mee te nemen en dat
is niet voor niets. De omgeving is (natuurlijk weer) prachtig. Het is
een drop-off die we tot 29 m volgen. Een berglandschap van koraal nog
veel mooier dan de Alpen. De kleuren en soorten zijn overweldigend maar
dat is bij een alpenweide ook zo. Het verschil is dat je hier duikt. Je
kan overal langszweven en alles goed bekijken. De kleinere soorten vissen
zwemmen nauwelijks weg zodat ik ze bijna kan aanraken. Onderweg komen
we een paar vissen tegen die op mijn verlanglijstje staan. Terwijl Adri
aan het filmen is zie ik een eindje verder een paar mooie koraalduivels.
Ze blijven zo rustig dat ze nu op de videoband staan. Een blauwgespikkelde
pijlstaartrog blijft wat minder stil liggen maar ook die komt beeldvullend
op de digicam. |
|
Inleiding Koraalvlinders
Whales Zacht Koraal |
| |
|
 |
Voor
het diner mogen we de derde duik maken. Omdat het daar al snel donker is
wordt het een nachtduik. Met 5 man springen we overboord. Van de gids mogen
we in het donker niet te lang wegblijven. Met 5 man duiken is toch even
wennen hoor. Iedereen is je buddy en niemand neemt echt de leiding. Daarom
is het even zoeken naar de juiste koers. Maar ach er is overal veel te zien
dus die koers doet er eigenlijk helemaal niet toe. Het is ook even wennen
om zonder buddylijn te duiken, ik zie namelijk van alles en blijf ergens
een tijdje hangen. |
| Als ik weer eens
om me heen kijk zie ik niemand meer in de directe omgeving.
Het leek mij wel handig om even te waarschuwen als je weggaat. Angstvallig
hou ik er rekening mee dat ze me nu al beu zijn. Gelukkig kan je daar nogal
ver kijken dus ik zwem maar snel naar de oplichtende lampen die ik een eindje
verder zie. Terwijl ik die groep nader constateer ik tot mijn schrik dat
die juist in mijn richting zwemmen terwijl mijn overige buddy’s toch de
andere kant op moeten zijn gegaan. Er schiet door mijn gedachten dat dit
een groepje duikers van een nabij gelegen boot moet zijn en dat ik mijn
groep kwijt ben. Op zich is dat niet zo erg, ik kom zonder problemen wel
terug maar die ongetwijfeld komende hilariteit zit me toch een beetje dwars.
Zover komt het niet, de duikers blijken bekenden te zijn en later verklaart
“De M” dat hij de hele groep wel in de gaten heeft gehouden dus dat niemand
kwijt kan raken. Nou een gelukzalige gedachte. Ik hoef de rest van de vakantie
alleen op de schoonheid van het onderwaterleven te letten. Over schoonheid
gesproken: Mischa en Jose zien een kleine witpuntrifhaai. terwijl ik net
achter hen kom liggen zwemt die een paar keer heen en weer voor onze neus
en hij komt zelfs bijna tussen ons door gezwommen. De avond kan niet meer
stuk, ondanks het ontbreken van de beloofde Spaanse danseressen. Na de
copieuze maaltijd en wat gepriegel met stekkertjes kunnen we de filmbeelden op TV
zien. Leuk om te zien wat je gezien hebt. |
| Op 1 oktober
varen we verder. Om 5 uur starten de motoren maar wij mogen nog uitslapen
tot 6 uur. Niet dat het lukt want we hebben van Adri de opdracht gekregen
om 24 uur per dag te genieten. Dus liggen we voor het ontbijt met pannenkoeken
alweer in het water. Deze keer een drop-off tot zo’n 100 m, de bodem kun
je niet meer zien. Als ik op 30 m langs de wand hang is dat wel een aparte
ervaring. Je kijkt dan nog twintig meter dieper. Last van hoogtevrees heb
ik niet maar ik kijk toch wel even extra op m’n metertjes en let goed op
het uittrimmen, je weet immers maar nooit. Onze Zuid-Afrikaanse gids zwemt
nog een tiental meters onder ons door. Als ik zo de diepte inkijk geeft
hij aan dat er een haai zwemt. Ik besluit maar even te gaan kijken en ja
hoor weer een witpunt, een flinke die langs het rif aan het patrouilleren
is. |
 |
| Inmiddels
geeft m’n computer dan aan dat ik op 39m zit. Ik begin dan maar direct met
de geleidelijke opstijging en weet buiten decotijd te blijven. We hebben
opdracht gekregen om vlak langs het rif te blijven zodat je de langszwemmende
haaien niet stoort. Wel zo aardig dan hebben de andere duikers er ook nog
wat aan. Later zien we op wat geringere diepte er nog één. Rien had hem
ook gezien en digitaal kunnen pakken. Op het rifplateau, dat 1 meter onder
waterspiegel ligt, is een groot stuk van het koraal helemaal dood. Een beetje
bizar gezicht is het maar daarentegen ook weer wel mooi door het grote contrast
met kleurrijke vissen. Hier zitten een paar grote tandbaarzen en diverse
papegaaivissen. |
| |
|
|
|
Whales
|
Inleiding Koraalvlinders
Haaien Zacht Koraal |
 |
We
varen verder richting Sint Johns riffen en doen ons op het schaduwdek
tegoed aan het vele mineraalwater dat we uit de koelkast trekken. Om een
beetje op peil te blijven moet je toch een litertje of vijf per dag drinken.
Waarom dat nodig is komt Samantha showen. Die heeft even een kleurtje
gepakt op het zonnedek (daar kunnen we nog het hele winterseizoen jaloers
op zijn). De luchttemperatuur is bijna 40 graden en dat was te zien. Plotseling
komt de kapitein aanrennen en hij stormt de trappen op naar het roer onder
het roepen van enkele kreten die volgens mij de Egyptische variant van
“Hela Hela” zijn. |
De boot wordt
snel gekeerd onder het verder slaken van opgewonden kreten. Nu klinkt
het meer als Whales, whales. Er blijken een paar grijze walvissen rond
te zwemmen, ze worden ook wel bultruggen genoemd. Grote beesten die geregeld
aan de oppervlakte komen. Jammer voor de fotograven kun je niet goed voorspellen
waar ze bovenkomen. Aan de luchtbellen kun je zien waar ze zwemmen, of
liever gezegd zwommen want als de bellen bovenkomen zijn de walvissen
al weer een eind verder. Aan boord bevindt zich ook een Italiaanse duikgids.
Deze zit al 11 jaar in die oorden maar heeft daar nog nooit walvissen
gezien, en ook in een Rode Zee gids lezen we later dat “het schijnt dat
er ook wel walvissen voorkomen”. Een echt buitenkansje dus. |
| |
|
|
|
|
Inleiding Koraalvlinders
Haaien Whales
|
| Bij het eerst
rif van St. John besluiten we van buddy te wisselen. Met Samantha duik ik
bij Abu Carrim, een rond rif met verscheidene doorgangen die naar een lagune
leiden. De doorgangen zijn soms nauw en je moet oppassen om niets van de
begroeiing te beschadigen met je fles of je vinnen of mogelijk ook jezelf
want er staat ook genoeg brandkoraal. Gelukkig zijn er weinig beschadigingen
te zien. Wel zien we zacht koraal in overvloed.
Ik zie een grote gele vis die ik zo zou uitschelden voor een koffervis
maar ik kan hem later niet terugvinden in m’n boekje zodat ik nog steeds
niet weet welke het is geweest. |
 |
| Maar misschien
is mijn geheugen wel op hol geslagen want ik kan het allemaal niet meer
bijhouden. In ieder geval kennen we wel de keizersvissen en doktersvissen.
Ze zijn zo genoemd omdat ze bij de staartaanzetting een stekel hebben die
op een scalpel lijkt. Die is bij veel soorten opvallend gekleurd is. Hij
dient ter afschrikking, want de dokter is niet bang om hem te gebruiken
ter verdediging van zijn territorium. |
 |
Als we weer naar
het volgende rif varen krijgen we gezelschap van een groepje spitssnuit
dolfijnen. Een bezoek dat steeds kan rekenen op getoeter van het schip of
gefluit en geroep van de bemanning. Met die geluiden willen ze de dieren
lokken en het schijnt te werken. Vrolijk springen ze bij de boeg of langs
het schip. Die middag krijgen we weer de keus: nu duiken of vanavond. Ik
besluit ’s-avonds te gaan en omdat we toch ankeren bij het rif kunnen we
mooi gaan snorkelen. Op zo’n tochtje zou de hele familie meekunnen. Een
tropisch paradijs vlak onder de oppervlakte. |
| Het halve boekje
komt hier voorbijzwemmen. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het
laatst een eenhoornvis in de Oosterschelde heb zien zwemmen. En het voordeel
is dat je nu met elkaar kunt praten want dat was wel nodig. Als Ronald een
murene aanwijst zie ik hem echt niet. Hij vertelt dat ik in een kloof moet
kijken en wat ik eerst voor een rots aanzag blijkt de kop van de murene
te zijn. Daar kan een mensenhoofd zo in verdwijnen, wat een joekel! In,
wat voor het duiken dan de nacht heet zien we weer andere dieren. Een zeester
en krab zijn felrood gekleurd, lanszee-egels en kardinaalsmutszee-egel.
Hij wappert met talloze tangetjes waar gifklieren opzitten, dus passen we
de gouden regel toe: kijken met je ogen en niet met je handen. Terug aan
boord willen de achtergeblevenen niet geloven dat we een plakkerige slangzeekomkommer
hebben gezien, maar ja zoiets verzin je toch niet? |
 |
| |
|